wtorek, 15 września 2009

Francuski syndrom Stendhala








Stendahl bawiąc we Florencji i mając możliwość obcownia z tak ogromnym nagromadzeniem sztuki pieknej wszelakiej,nie wytrzymał natłoku wrażeń i legł zmożony gorączką w hotelowym pokoju na całe trzy dni.Wracał jeszcze nie raz do Florencji i już na przedgórzu Alp dopadał go ten sam niepokój,wzruszenia,serca kołatania.Na samą myśl,że znowu tam będzie.
Nie potrzebowałam Florencji/tam to pewnie zapomniałabym w ogóle oddychac z emocji/ -dopadło mnie w Luwrze.Pisała już o tym Magoda,bo ja tez tam dopadło ,przy wazach.
A mnie...nadmiar piękna tego co tam się ogląda był za duży i nie dałam rady go unieść.Nie podejrzewałam sie nigdy o taka reakcje a jednak...
O Wenus z Milo i Nike z Samotraki żartobliwie się mówi,że to najbardziej przereklamowane starożytne manekiny-jeden bez rąk ,drugi bez głowy.Tradycyjnie przy Wenus kłębił się tłum,przed barierkę z czerwonych plecionych sznurów nie sposób się było dostać.A w tej samej sali jeszcze jakieś malowidła,bezręka dama musiała dzielić sie pokojem i uwagą z innymi.Cóż ,skłamałabym,gdybym powiedziała,że oglądałabym ją długo i wnikliwie.
Drugi "manekin" to było objawienie.Idzie się do Nike po schodach,ku gorze,na podest na półpiętrze.Pod wielkim świetlnym plafonem stoi ogromna,sepiowa...Jest piekna,po prostu piękna,w tym swoim dramatycznym ślepym locie...dumna i mimo wszystko triumfująca...żadnego kokietowania alabastrowymi kształtami ...surowe piękno przywodziło mi na myśl rzeżby dziobowe z dawnych okrętów...przyprawiła mnie o szloch ściśniętego gardła,jak jeszcze nic w życiu...dla mnie jest prawdziwym zwycięstwem ducha nad materią.

6 komentarzy:

  1. we florencji to pewnie padl dlatego ze co dwa metry stoi kosciol ;-) a luwr rzeczywiscie jest nie doopisania piekny,najlepiej ze soba nosic maly stoleczek zeby mozna bylo od czasu do czasu usiac i nabrac sil na ponowne zwiedzanie :-)

    OdpowiedzUsuń
  2. Izo, ładny, ładny tekst pod tymi cudami z Luwru.
    Ale i zestawienie małomiasteczkowego bazarku z wielkoświatowym muzeum ciekawe bardzo.

    OdpowiedzUsuń
  3. Jak widać ciekawie może być w Luwrze i na bazarze w Prudniku,to tylko kwestia interpretacji.Ale najważniejsze to miec aparat i zatrzymywać te wszystkie ważne chwile .A póżniej móc się nimi dzielic...pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  4. Zazdroszcze pobytu w tak pieknym miejscu:)
    I bardzo dziekuję za przepis na naleweczkę z żurawiny. Jutro biore sie do roboty:)
    Pozdrawiam serdecznie

    OdpowiedzUsuń
  5. I love it! Very creative!That's actually really cool.
    謝謝你的文章分享,請你有空到我

    參觀,Thanks

    OdpowiedzUsuń
  6. Coś takiego, co można określić syndromem Stendhala zawładnęło mną kilka razy: po raz pierwszy - lata temu, gdy po raz pierwszy zobaczyłam w Muzeum Czartoryskich "Pejzaż z samotnym samarytaninem" Rembrandta, później w National Galerie przy "Słonecznikach" van Gogha, w zeszłym roku w muzeum Orangerie w Paryżu - przy płótnach Renoira i Moneta. Ten stan powtórzył się w maju właśnie we Florencji, dokładnie tak, jak to opisuje literatura - i kościół Santa Croce, i galeria Uffizi, i galeria Akademii. Co mnie interesują tłumy. Jestem nieuleczalnie chora na sztukę i kontakt z wielkością ich twórców. Agata

    OdpowiedzUsuń